okuyup okuyup utanıyorum ama silemiyorum

 Buraya bu kadar fazla yazı yazmış olamam ya 

geçmek şiiri

Geçti
 Geçiyor
Geçecek
 Geçmişti

Seni eller seviyor
Ben kapıya bakıyorum
Ardına değil kendisine

Kapıyı sindiriyorum
Hasarlarını içerliyorum
Sesini ölçüyorum

Ben kapıya bakıyorum
Ardına değil kendisine
Ki belki sen
Belki galaksiler
Belki bir gazete parçası
kolluyo onu
Ama hayır ben kapıyı düşünüyorum
Ardını değil
kendisini anlıyorum
dertlerini dinledim gıcırtısından
                                                     evvel
                                                            elini tuttum tokmağından

kırılmış geçen onu sert çarptığında
kilidi değil
bak diyorum kapıya
geçti
kapıya bakıyorum
geçiyor
ardına değil kendisine
geçecek
kapı kapalı
geçmişti

takiptesiniz

yakın takiptesiniz


karşılıklarını yazamadığım kelimelerin takibinde. kendimi anlatmaktan, anlaşılma çabasından, anlaşılma isteğinden ve anlaşılma ihtimalinden öylesine tiksiniyorum ki, kendimi anlattığım her andan öylesine... bi blogumun oluşu bunu çok anlamsız kılıyor.

keşke söyleyecek hiçbir şeyim olmasa!

burada okunmaya değer ne var bilmiyorum

mesela sen varsın ben varım biz varız
ben roman sayfalarının arasındayım sen kartpostalların bucaklarında
sonrasında şiirlerdeyiz kapalı kapılarda
mesela biz varız
ıslak avlularda
sen varsın ben varım

UYU UYU UYU UYU

daha fazla mutsuz olabilir miyim merak ediyorum. bazen oturup bir binanın tepesinden süzüldüğümü hayal ediyorum. daha kolayını istiyorum en kolayını. diyorum ki keşke kızmasam kendime.