Her anından nefret ediyorum senin. Sırtım delice ağrıyo.          Hayatım olabilirdin, yıldızlar olabilirdin, daha sonra kayabilirdin.. yine de her anından nefret ederdim senin. Bir yıldızı hiç kayarken görmedim ve gelecekte de görmemeyi diliyorum.          Ben yıldızlar olabilirdim. Milyonlarca yıl öncesi, dakikalar sonrası olabilirdim. Ne olursam olayım her anından nefret ederdim senin. Bu yaz ilk defa bir gökkuşağı gördüm.            Ben gökkuşağının sarısı, sen de belki yeşili olabilirdin. Belki mor olabilirdin. Belki tüm en rahatsız edici renkler olurdun. Belki tüm renkler sensindir. Belki renk olmayan her şey de sen.

Her anından...

ne kadar kolay aşık olmak tanımadığın insanlara
tanışmayalım sevgilim
bir adın olsun bende,
    bir de gülüşün.

Kalbinin sümükleri akmış.

şiir

geyiklerin boynuzları
gökyüzünün mavisi
kollarındaki damarlar
ellerindeki yaralar
ağaçların kocamanlığı
saçlarının karışıklığı
rüzgarın uğultusu
nefesinin tadı

                             yanlışın var.

bunca güzel şey varken yaşamakta

şiirleri nasıl sevmezsin?

insanın konuşcak kimseciği olmayınca kendini kitaplara veriyor. yaşasın okumak! ayrıca yaz mevsiminden nefret ediyorum. her şey duruyor, keykom keykom oturuyorum bütün kurslar etkinlikler mola veriyor. hele bir de en iyi arkadaş şehirden gidince... hele bir de başka ülkeye... vallahi ölücem! kış gelsin de keyfimize bakalım.

Madem Tanrı var neden bunlara izin veriyor? bıktım bunu sormaktan. nolur güzel şeyler olsun. en azından sadece masum çocuklar için... nolur güzel şeyler olsun.

gökyüzü mavi
bulutlar beyaz
ağaçlar henüz al olmuşken
       gidişini bana uygun bir dille açıklar mısın?