Sabah herkesin benden nefret ettiği bir rüyadan aşırı mutsuz bir şekilde uyandım. Dün akşam bloga 6. sınıfta falan paylaştığım gelecek gelinliğimi arkadaşıma göstermek için girmiştim. Gelinlik bi tık çirkinmiş ama o sırada beğenmişim bi şekilde, hatrımda da daha güzeldi. Sekme açık kalmış sabah o berbat rüyadan uyanıp bloga baktığımda 2 adet yorum gördüm ve modum direk parladı. Ben bu blogu 5. 6. sınıfta mı ne açmıştım, bu sene üniversiteyi bitirip işe başladım. Eskiden sadece aşırı mutsuz ya da aşırı mutlu olduğumda buraya yazıyodum. Mutluyken napıyodum belgelemiş oluyodum heralde hislerimi. Mutsuzken de içimdeki tüm zehri akıtıyodum ve hafifliyodum sanki, eski yazılarımı okuyamıyorum kendime gıcık falan olduğum ve böyle çok bilmiş bilmiş konuştuğum için ama zaten yazarken kimseyle konuştuğumu birine bi şey anlattığımı düşünmüyodum, kendime nasihat verip problemlerimi tek bir blog yazısında çözüp kapatıyodum. Artık problemleri çözüp kapamak o kadar kolay olmuyor ya da artık denemiyorum. Aslında hep aynı kişi olmuşum hep aynı dertlerle boğuşmuşum çocukluğumdan beri ve beni bu durumlara sürükleyen taraflarımı hiç onarmaya çalışmamışım. Şimdi çalışıyorum ama ne kadar başarılı oluyorumdur bilemiycem.
Bojack Horseman bitirdim izlediniz mi? Benim için en iyi deneyim olmadı biraz depresif bir dizi resmen bataklığın içine sürükledi beni. Kötü biri olduğumu düşünmek beni çok yoruyo kötü, düşüncesiz, bencil, empati yoksunu. Yani Bojack kadar da kötü değilim tabii ama, insanlara o kadar da zarar vermiş olamam yani kendimden başka hiçbi şeyi düşünmeyerek. Herkes onu hasta eden şeyleri bir süre sonra kesiyo sanırım hayatından. Ben bencil biri olmaktan pek düzelemiyorum. Sanki herkes bencilmiş de rol yapıyolarmış gibi geliyo. Sanki kimse birbirini sevmiyomuş aslında ama "onurlu" hareket bu olduğu için seviyolarmış gibi. Yani sanki birilerini sevmek onlara değer vermek kendilerini iyi hissettirdikleri için bunu yapıyolarmış gibi. Çok yapmacık geliyo bana bu ve sevgi yapmacık olmamalı sanki. Yani ben de tabiyki insanları seviyorum ama O KADAR ÇOK da kimse kimseyi sevemez ya yalan söylemeyin. Neyse seviyosanız da sevebilirsiniz ben sadece bazı bağların abartıldığını düşünüyorum yani insanlarla sevgili, arkadaş olmak birini sevmek kolay şeyler olmalı gibi geliyo drama içermeyen şeyler.
Şuan 23 yaşımdayım. Çok büyük hayallerim var ve yoklar. Bi noktadan sonra hayallerin çoğu gerçekleştirebilme potansiyeli taşıyan hale geliyolar. 23 yaşımdayım ve gerçekten hiçbi derdim değişmiş mi ya çok komik. Şuan aydım buna tam olarak yazarken, 13 yaşında da aynı problemlerle boğuşuyoduysam ve onlar hayatımın bi noktasında geçmiş ve aklıma bile gelmiyoduysa bu problemler de bir noktada geçecek ve aklıma bile gelmeyecekler. Evet bu yazımdaki bi rahatlama anı olabilir. 13 yaşındaki yaseminden bana tavsiyeler. Yani yazının başında problemleri çözmek artık o kadar kolay olmuyor demiştim ama bakın yazınca oldu. Belki tekrar yazarım.
Bayadır yazmıyorum bok gibi mi oldu acaba okumuycam
Teşekkür ederim
Biri bana sana mesaj atmak istiyorum demiş cevap vermeyi unutmuşum instagramdan yazabilirsin kullanıcı adım yasedfg
